Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

14-maj-street_art_2_finbarr_dac_1

Ποιος είπε ότι η τέχνη αναγκάστηκε να είναι αιωνίως κλεισμένη μέσα σε μια γκαλερί;
Όλοι μας, σίγουρα, έχουμε περιπλανηθεί σε μεγάλους δρόμους ψάχνοντας κάτι,
ή ακόμα και σε πολύ μικρά σοκάκια ένα απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να δύει.
Σε όλες τις περιπτώσεις δεν ξέφυγαν πότε από τα μάτια μας εκείνες οι ατελείωτες ζωγραφιές
που ζουν πάνω στους τοίχους.Δεν πρόκειται για κάτι τυχαίο. Πίσω από όλα αυτά καθρεφτίζεται ένα παιδί που μόνο η τέχνη θα μπορούσε να έχει γεννήσει και να ονομάσει γκράφιτι. Ένα φτηνό σπρέι, μια βούρτσα, μια απλή μπογιά και μεγάλες ιδέες. Τα βασικά συστατικά που συνθέτουν αυτή την τέχνη. Τα πρώτα γκράφιτι γεννήθηκαν εκεί που μεγάλωσε και η “καταπίεση”. Σωστά! Αποτέλεσε ένα τρόπο με τον οποίο πολλά άτομα εκεί έξω έζησαν τη δυσκολία και τον ρατσισμό.

Πολλοί λένε πως αυτή η τέχνη συνενώνεται με την κουλτούρα του χιπ χοπ. Σίγουρα η ιδεολογία τους ήταν ίδια. Επιτρέψτε μου όμως να πω πως το γκράφιτι, πέρα από την επαναστατικότητα που εκφράζει, σημαίνει και απέραντη δημιουργικότητα.
Μπορεί να σας φανεί περίεργο, άλλα σύμφωνα με πολυάριθμες έρευνες, τα γκράφιτι
έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση σε αρχαίες και μεγαλοπρεπείς τοποθεσίες. Στην Έφεσο, στην Ρώμη, στην Πομπηία, ακόμα και στο Σινικό τείχος, αχνοφάνηκαν πάνω σε επιφάνειες τα πρώτα σχέδια. Μπορεί να μη μεταδόθηκε από μάτι σε μάτι, από πολιτισμό σε πολιτισμό, αλλά η τέχνη των γκράφιτι πήγαζε και εξακολουθεί να πηγάζει από την καθημερινή ζωή. Μέσα σε μια περίοδο πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών ταλαντεύσεων υπήρξαν κάποια άτομα, εκεί έξω, που ήθελαν να φωνάξουν την αλήθεια, να διαμαρτυρηθούν και να αποδείξουν το δίκαιο. Ποιος ήταν ο λόγος τους; Με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να περάσουν το μήνυμα τους; Την απάντηση την ξέρετε.

11-street_art_october_2-TSF-crew

Η πλειοψηφία των γκράφιτι εικονίζει μηνύματα στιβαρά και ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν την ειρήνη, τη θανάτωση του ρατσισμού, την αποδοχή της διαφορετικότητας, αλλά και επαναστατικές κομψές ή άκομψες ιδέες για το καλύτερο μέλλον. Η ανωνυμία των καλλιτεχνών έκανε τα γκράφιτι να διακριθούν και να επιβιώσουν σαν αιωνόβια δέντρα μέσα στην κοινωνία. Το μόνο που ήταν σημαντικό για τους καλλιτέχνες δεν ήταν ούτε η προσωπική φιλοδοξία ούτε η καλλιτεχνική διάκριση. Μόνο να “ακουστούν”. Και σίγουρα τα κατάφεραν, αφού η επιρροές τους ήταν μεγάλες και άγγιζαν την πολιτεία κυρίως όμως, την ιδεολογία του απλού κόσμου. Κάτι που πρέπει να γνωρίζουμε, είναι πως ένας από τους μεγαλύτερους “γκραφιτάδες” που έγινε ο πρώτος που αναγνωρίστηκε από την κοινωνία έξω από την υποομάδα γκράφιτι στην οποία ανήκε, ήταν Έλληνας με το όνομα TAKI 183! Τα έργα του, παρά την ιδιαιτερότητα τους, ανέβηκαν αμέσως στην κορυφή. Σε πολλούς, την δεκαετία του ‘80 δημιουργήθηκε η ιδέα πως τα γκράφιτι δεν ήταν τέχνη άλλα βανδαλισμός.

Μπορεί η νομιμότητα να μη συμβαδίζει με την ιδεολογία τους, άλλα σίγουρα πολλά από αυτά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μεγάλα αριστουργήματα. Απόδειξη; Την τελευταία δεκαετία τα γκράφιτι δεν εγκλωβίστηκαν σε μεμονωμένες λέξεις και φράσεις. Εξελίχθηκαν σε εικόνες, σε τρισδιάστατους πίνακες και σε ολόκληρες αναπαραστάσεις που έκαναν πολλούς να πουν “Είναι τόσο καλοφτιαγμένο για να είναι από ανθρώπινο χέρι!” Και όμως είναι! Και βρίσκεται μέσα σε μικρές συνοικίες. Πλέον είναι αλήθεια. Μια πόλη με σαματά, σκότος και χαοτικές εικόνες σε φοβίζει, άλλα σίγουρα αποδεικνύει ότι είναι ο καλύτερος καμβάς που δίνει την πιο δημιουργική έμπνευση σε κάθε “μικροσκοπικό” άνθρωπο.

'Έτσι σχεδόν γίνεται πάντα σε μια γνωριμία... Αρχίζεις από το όνομα και όλα τα άλλα έρχονται! Γεια σας, είμαι ο Τσαμπίκος! (Αν καταφέρετε να το θυμάστε θεωρήστε διάνοιες!) Ξεφύτρωσα εκείνο τον Νοέμβριο του 92 και μετά από είκοσι χρονιά σκαμπανεβάσματος συνειδητοποίησα κάτι περίεργο. Πολλές φορές ένα παιδί που έχει γεννηθεί στην Ρόδο και έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά οι μικρές καθημερινές χαρές μέσα σε μια αυλή, του είναι σχεδόν αδύνατον να φανταστεί το πόσο μακριά μπορεί να πάει. Να λοιπόν που στην δική μου περίπτωση αυτό το "μακριά" λέγεται Αθήνα! Όμως, η ζωή σε αυτή την , όχι και τόσο ψυχολογικά προσβάσιμη πόλη, με έκανε δυνατό άραγε; Δεν ξέρω την απάντηση! Το μόνο που ξέρω είναι ότι μέσα στο χάος της δημιουργήθηκε ένα όνειρο που κόλλησε μαγνητικά με τις μεγάλες μου αδυναμίες που επιχρύσωσαν τον τρόπο σκέψης και επιβίωσης μου. Δεν είναι άλλες από την ιστορία της τέχνης, τα εικαστικά άλλα και τη φιλοσοφία που γέννησε αυτά τα δυο διδυμάκια. Δεν θα πω τίποτα άλλο για αυτό! Άλλα κάθε μηνά θα σας αποδεικνύω σιγά σιγά, μέσα από μικρά άρθρα, πως ένας πινάκας δεν αποτελείται μόνο από χρώματα, άλλα από ολόκληρα βιώματα που πρέπει να ζωντανεύουν συχνά με μαγικό τρόπο. Ας μην ξεχνάμε πως η Τέχνη είναι μαγεία, απαλλαγμένη από το ψέμα ότι είναι αλήθεια. Τι λέτε ; Μπαίνουμε στον καμβά;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>